Ja, maar nu moet hij maar eens….
Ja, maar híj…Ja, maar dat ga ik niet doen, als hij niet ook…
Ja, maar dan moet ík het weer doen, hij moet ook maar eens….
Ja, maar híj moet ook, want anders ben ik weer degene die alle water bij de wijn doet.
Ja, ik wil niet steeds degene zijn die de eerste stap moet zetten… hij moet ook…
Ja, maar ik wil niet steeds de bruggenbouwer moeten zijn, hij moet dan nu maar eens doen!
Ken je het principe van: if you step, I step?
Dat je alleen bereid bent een stap te zetten als de ander eerst een stap zet?
De eerste stap zetten voelt vaak als ‘toegeven’ en dat doen we liever niet.
Wist je dat dit principe killing schijnt te zijn voor zakelijke samenwerkingen, maar ook voor relaties?
Hoe zou het zijn om dát principe los te laten?
Dat je besluit zélf te doen wat jij nodig acht, ongeacht wat de ander doet.
Dan heb jíj er tenminste álles aan gedaan.
En kan jij er tenminste rust in vinden, dat jij in ieder geval zelf complete verantwoordelijkheid hebt genomen voor jouw aandeel.
Kan je dan zien dat je eigen stuk aanpakken dan nergens ‘toegeven’ is,
maar juist een cadeau aan jezelf?
Door ons eigen deel te zien en aan te pakken, maken we uiteindelijk onszelf gelukkiger en daarmee – als het werkt en het ook de juiste keus is – onze relatie ook beter.
En dat is wat je eigenlijk het allerliefste wil, toch?
